بر خورد با كودكان مبتلا به ADHD پر جنب وجوش،سر به هوا

بر خورد با كودكان مبتلا به ADHD پر جنب وجوش،سر به هوا
پنج شنبه, 30 -2667 08:52 برای نظر دادن اولین باش!
رضا، كودك 8ساله اي است كه در كلاس دوم دبستان درس مي خواند. با وجود اين كه كودك باهوشي است، والدين و معلم او درباره شيوه خواندن او مشكل دارند. معلم وي عنوان مي كند كه اشتباهات او ناشي از بي دقتي است، حوصله انجام تكاليف كلاسی را ندارد، فراموشكار و نامنظم است، وسايلش را گم ميكند، تكاليفش را نيمه كاره رها می کند، با بغل دستي هايش صحبت مي كند و شلوغ و نا آرام است.





والدين رضا نيز مي گويند كه رضا انجام تكاليف خود را ساعتها طول مي دهد، به درس خواندن علاقه اي ندارد، پس از نيم ساعت درس خواندن خسته مي شود، پر حرف است و وسط حرف ديگران مي پرد. آرام و قرار ندارد و با اينكه مدتها ي طولاني بازي مي كند، خسته نمي شود. اينها خصوصيات يك كودك مبتلا به اختلال بيش فعا لي-كم توجهي (ADHD) است كه در 15-3 درصد كودكان دبستاني و بيشتر در پسرها شيوع دارد. بعضي از علايم اين اختلال پيش از هفت سالگي شروع مي شود. در اين سن كودكان بيشتر پر تحرك و شلوغ هستند و با افزايش سن، مشكلات مربوط به توجه و رفتارهاي تكانشي بيش از ديگر علايم باقي مي مانند. پيش از سن دبستان، اين كودكان ناآرام و بيقرار هستند، لحظه اي آرامش ندارند، مدام روي مبل و ميز وصندلي بالا و پايين مي پرند. در ميهمانيها و محيط هاي شلوغ به حدي شيطنت مي كنندكه وا لدين را از ارتباطات اجتماعي پشيمان مي كنند. اينها بچه هاي پرحرف و پر تحرك هستند و هيچ وقت خسته نمي شوند. اين كودكان ممكن است كارهاي خطرناك انجام دهند، ولي از تجربيات خود درس نمي گيرند.



در سنين مدرسه پر تحركي و مهار گسيختگي اين كودكان كمتر ميشود، ولي مشكلات ديگر آنها برجاست.بيشترين مشكل آنها درس است. آنها سر كلاس آرام ندارند، با بغل دستي ها صحبت مي كنند يا هنگامي كه معلم مشغول درس دادن است، خودشان را با كار ديگري سرگرم مي كنند و خلاصه حاضرند هر كاري غير از گوش دادن به درس و درس خواندن انجام دهند. هميشه وسايل خود را گم مي كنند يا در مدرسه جا مي گذارند. نوجوانان مبتلا به اين اختلال بي نظم، نامرتب، شلخته، فراموشكار و بد قول هستند. رفتارهاي تكانشي و ناگهاني و بدون فكر دارند و از ديد ديگران رفتار آنان بچگانه و ناپخته به نظر مي رسد. اين نوجوانان به دليل سرزنشهاي طولاني و هميشگي اطرافيان، اعتماد به نفس ضعيفي دارند و عصبي وزودرنج هستند. ممكن است اين نوجوانان بخصوص پسران، رفتارهاي ضد اجتماعي و پرخاشگري پيدا كنند.



تشخيص و درمان اختلال بيش فعالي- كم توجهي اهميت بسزايي دارد، چرا كه هم آينده كودك را نجات مي دهد و هم خانواده را راحت وآرام مي كند.

افسردگي، اضطراب، اعتماد به نفس پايين، طرد شدن از سوي همسالان، خانواده، معلمان و همكاران، مشكلات تحصيلي، شغلي و خانوادگي، رفتارهاي ضداجتماعي و سوء مصرف مواد و . . .  از جمله پيامدها ي مهم درمان نكردن به موقع اين اختلال است.

مداخلات درماني اين كودكان شامل درمان دارويي، مداخله در مدرسه، راهنمايي والدين و رفتار درماني كودك است.

90 درصد اين كودكان به درمان دارويي پاسخ مناسب نشان مي دهند و عملكرد تحصيلي، اجتماعي، ارتباطي و خانوادگي آنها بهبود پيدا مي كند و خطر پيامدهاي منفي بوضوح كاهش مي يابد. در اين ارتباط والدين بايد نگراني هاي خود را درباره مصرف دارو كنترل و به پزشك معالج اطمينان كنند و خود و كودك خود را از بن بست نوميدي و ناتواني نجات دهند.

در مجموع شما والدين بايد بدانيد كه:

1-    چنانكه كودك شما علايم اين اختلال را دارد، در درمان آن درنگ نكنيد و هر چه زودتر به روانپزشك مراجعه كنيد. متوجه باشيد كه درمان مناسب، براحتي شما و كودكتان را از خيلي جهات نجات مي دهد.

2-          اين اختلال را به عنوان بخشي از وجود كودكتان بپذيريد و تطابق لازم را برقرار كنيد.

3-    انتظارات خود را تعديل كنيد، همان گونه كه از يك كودك مبتلا به مشكل حركتي، انتظار دويدن و راه رفتن نداريد، از اين كودكان نيز نبايد توقع داشته باشيد كه در زمينه تحصيلي، ارتباطي و ديگر حوزه هاي رفتاري، ايده آل و عالي باشند. شما بايد به اين كودكان كمك كنيد تا زندگي بهتري داشته باشند.

4-    خود را سرزنش نكنيد. مشكلات رفتاري كودك شما به دليل ناتواني شما به عنوان يك والد خوب نيست. شما والدين خوبي هستيد، ولي صرفاً ممكن است آگاهي و اطلاعات كافي در خصوص نيازهاي ويژه فرزندانتان نداشته باشيد و در اين خصوص به آموزش نياز داشته باشيد.

5-    ممكن است بيماري كودكتان تا بزرگسالي ادامه يابد. شما نبايد نا اميد شويد و بكوشيد با درمان مناسب جلوي بسياري از پيامدهاي منفي را بگيريد.

6-    خودتان، كودكتان و ديگران را ببخشيد. ممكن است اين كودكان رفتارهايي داشته باشند كه براي شما غيرقابل تحمل است. بدانيد كه آنها قصد لجبازي و آزردن شما را ندارند و رفتارهاي آنها ناشي از بيماري آنهاست. پس آنها را ببخشيد. شما نيز ممكن است گاهي كنترل خود را از دست بدهيد و بعد از رفتارهاي خود پشيمان شويد. شايد هر پدر و مادر ديگري نيز جاي شما بود ،بعضي اوقات چنين واكنشهايي را از خود نشان مي داد.به هر حال توانايي بخشش خود را داشته باشيد. گاهي اطرافيان شما نيز ممكن است شما را شماتت كنند كه نتوانسته ايد فرزندانتان را خوب تربيت كنيد، توجه داشته باشيد كه آنها از چنين اختلالي اطلاع ندارند،پس آنها را نيز ببخشيد.

7-    از تنبيه فيزيكي استفاده نكنيد. اين كار فقط نشانه خشم و عصبانيت شماست و هر چند ممكن است كودكتان را بطور موقت آرام كند امادر دراز مدت وضعيت او را بدتر خواهد كرد.

8-    خودتان هم تفريح كنيد. اين كودكان تمام وقت و انرژي شما را اشغال و شما را خسته مي كنند. گاهي لازم است شما نيز خود را نجات دهيد.به يك موسيقي گوش دهيد، به ملاقات يك دوست برويد،پياده روي كنيد و . . .

9-        مهارت های فرزندپروری را بیاموزید.
Prev
درباره نویسنده
دکتر رضا دانشمند
www.rdaneshmand.com روان‌پزشک، بورد تخصصی اعصاب و روان روان‌درمانگر و نوروتراپیست
نظر دادن

از پر شدن تمامی موارد الزامی ستاره‌دار (*) اطمینان حاصل کنید. کد HTML مجاز نیست.